Jonne heeft ‘n prutlipje. Vanmorgen wilde ie ‘n hapje nemen uit ‘t stenen muurtje tussen onze tuin en die van de buren… Niet bewust hoor, neuh, Jonne stopt nog stxe9xe9ds nix zelf in z’n mond. Maarja, hij wil stxe9xe9ds vaker staan en soms laat ie z’n steuntje wel ‘s los… dat gaat nogal wikkel wankel… dan schrikt ie daar zelf eigenlijk ‘n b’tje van en dan… tja, dan val je wel ‘s om. Nix ernstig hoor, ‘t beperkt zich tot nu toe tot wat schaafplekjes op neus, hoofd of lip dus dat valt allemaal nog hxe9xe9l erg mee. Deze keer is ‘t dus z’n lip.

Als ik bijgelovig was, had ik nu ergens op ehm… wat was ‘t… ongeverfd hout moeten kloppen ofzo, weet ik veel.. maar dat bxe9n ik dus niet, dus ik hoop gewoon maar dat ‘t bij dit soort futile wondjes blijft.

Overigens ben ik ‘r nog steeds erg blij mee dat zoonlief zelf nix in z’n mond stopt. Onze sluiptijger trakteerde ons vorige week namelijk nog op een dooie muis in de woonkamer!! En dat zijn dan txf3ch weer van die dingen die je niet in de mond van je kind wil terug vinden… ik voer ‘m voorlopig zxe9lf nog wel even, dan heb ik ‘r nog enigszins zicht op wat ie binnen krijgt.

Ennieweej, het was niet z’n 1e schrammetje en hoe vervelend ook: vast ook niet z’n laatste, ik heb ‘r maar ‘n eigen categorietje voor aangemaakt: "EHBO, m’n lust en m’n leven!" (idd, gejat van hem!)